W ostatnich latach przeżywa swoisty renesans: w wiekowych kamienicach powstają kolejne wspaniałe hotele, restauracje i bary. Jest tu też kilka godnych uwagi kościołów, m.in. XV-wieczna ormiańska katedra 40 Męczenników, w której nadal odprawiane są niedzielne nabożeństwa, oraz Muzeum Tradycji (codz. z wyj. wt. 8.30-14.00; 150 SŁ, studenci 10 SŁ), oznakowane po francusku „Le Musee des Traditions” i mieszczące się w pięknej XVIII-wiecznej rezydencji, w którym zgromadzono odzież, narzędzia, broń, meble itp.

Trudno się z nimi nie zgodzić – fantastycznie zachowany Krak des Chevaliers (po arabsku Qala’at al-Hosn) jest jedną z największych atrakcji turystycznych Syrii. Jakby zupełnie odporny na działanie czasu, niewiele się zmienił w ciągu 800 lat, a jego wielkość sprawia, że na zwiedzaniu można tu spędzić długie godziny.

Pierwszą znaną nam fortecę w tym miejscu wzniósł w 1031 r. emir Hims, ale obecny, znacznie rozbudowany zamek pochodzi z połowy XII w. i jest dziełem krzyżowców. Mimo wielokrotnych ataków i oblężeń twierdza trzymała się mocno i nigdy nie została zdobyta. Krzyżowcy sami ją poddali w 1271 r., kiedy pod murami stanął wielki arabski wódz Bajbars. Jerozolima już upadła, a Krak był ostatnim schronieniem europejskich rycerzy. Choć przewidziany na dwutysięczną załogę, miał wówczas raptem około 200 obrońców. Otoczony przez muzułmańskie armie, bez jakichkolwiek szans na odsiecz, musiał przypominać bardziej więzienie niż twierdzę. Po miesiącu oblężenia, mimo zapasów wystarczających na pięć lat, krzyżowcy zgodzili się skapitulować w zamian za gwarancję bezpiecznego odwrotu.

Krak (codz. z wyj. świąt 9.00-19.00, zimą 9.00-17.00; 300 SŁ, studenci 30 SŁ) składa się z dwóch odrębnych części: zewnętrznych murów z 13 wieżami i główną bramą oraz murów wewnętrznych z właściwym zamkiem, wzniesionym na skalnej platformie. Obie linie murów rozdziela wykopana w ziemi fosa.

Proponowana trasa zwiedzania prowadzi od bramy pochyłym podjazdem i dalej do fosy. Po drodze warto zajrzeć do łaźni, do których wiodą kręte schody w narożniku po lewej, a potem do Wielkiej Sali, skąd można wyjść na trzy wieże w południowym murze.

Do wewnętrznej fortecy wchodzi się przez wieżę na szczycie podjazdu. Loggia z gotycką fasadą po zachodniej stronie dziedzińca jest najbardziej efektowną budowlą w całym kompleksie. Naprzeciwko stoi kaplica, zamieniona przez muzułmanów w meczet, z zachowanym do dziś minbarem (kazalnicą). Schody przesłaniające główną bramę są późniejszym dodatkiem i prowadzą na wyższe piętra. Można stąd przejść do okrągłej baszty w południowo-zachodnim narożniku, zwanej Wieżą Strażniczą – w pogodny dzień z jej dachu roztacza się wspaniały widok.

Państwo jest republiką rządzoną przez reżim wojskowy, aż 40 tys. Syryjczyków żyje dzisiaj na terenie Wzgórz Golan, okupowanych przez Izrael. Syria to kraj dziki, niedostępny i właśnie dlatego tak bardzo pociągający. Wiele szlaków turystycznych wiedzie przez pustynne tereny Egiptu, Syrii – docierając do wybrzeża Morza Śródziemnego, a następnie aż do malowniczej Turcji.

Największą grupę etniczną stanowią tu sunnici wyznający islam, a także Kurdowie i Ormianie. Chrześcijanie i Żydzi to zaledwie ośmioprocentowy odłamek całego społeczeństwa.

Na przełomie II i I tysiąclecia p.n.e. Damaszek był stolicą niezależnego państwa aramejskiego. W 732 r.p.n.e. został opanowany przez Aseryjczyków, potem krótko należał do Babilonii, a następnie dostał się pod panowanie perskie. Wraz z całym imperium perskim znalazł się w państwie Aleksandra Wielkiego. W okresie hellenistycznym na zmianę należał bądź do państwa egipskich Ptolemeuszy lub państwa Selukidów. W 64 r. p.n.e. wszedł do rzymskiej prowincji Syrii, a po podziale imperium w 395 r.n.e. stał się częścią Bizancjum. W 635 roku miasto opanowali Arabowie. Zdobyty przez Turków osmańskich w XVI wieku pozostawał pod ich panowaniem do I wojny światowej, a po wojnie został stolicą Syrii. Od VII wieku wizerunek Damaszku kształtowany jest przez islam. Miasto uzyskało miano „diamentu Wschodu” posiada malowniczą starówkę z licznymi meczetami, pałacami, placami targowymi.

Tradycja żydowska i muzułmańska podają, że podczas wędrówki z Ur do Kanaanu na fortecznym wzgórzu odpoczywał biblijny patriarcha Abraham. Miał również wypasać swoje stada i doić krowy (Halab al-Szaaba, stąd arabska nazwa miasta). Pamiątką jego pobytu ma być “kamień Abrahama“.